The Turkic variety used by the Khazars

Bu bölüm, Hazarların kullandığı Türk dili çeşidinin hangi kola ait olduğu sorusunu yazarın önceki çalışmasına (Erdal 2007) dönerek ve Bulgarlarla Hazarların aynı lehçeyi konuştuğu sonucuna varan Róna-Tas ve Berta'nın West Old Turkic (2011) adlı eserine yanıt olarak yeniden ele alır. r-Türkçesi (Bulgar-Çuvaş) ile z-Türkçesi ayrımını özetler; Macarcadaki erken Türkçe alıntıların birçoğunun r-Türkçesi değil z-Türkçesi özellikleri gösterdiğini, "West Old Turkic" adlandırmasının tutarsız kullanıldığını ve söz başı q > x değişiminin genetik değil alansal bir özellik olduğunu savunur. Róna-Tas ve Berta'nın Hazarca terimleri Macarca verilere uydurduğu iki örneği inceler: Yunan ve Müslüman kaynaklarda, İbn Faḍlān da dâhil, söz başında /ä/ değil /a/ ile görünen Volga'nın Hazarca adı ve İbranice Schechter metnindeki BWLŠCY kişi adı. Bölüm, Golden'ı izleyerek bu adı boluşçı 'yardımcı' olarak okur; adı Macarca búcsú ile ilişkilendirmek için önerilen, bošog'dan lamdaizm yoluyla türetmeyi Türkçe etimolojinin zorlanması olarak reddeder. Ardından Menandros'un (6. yüzyıl) Istämi Kağan'ın cenazesi için, Theophanes'in ise 8. yüzyıl başı Hazarları için delta harfiyle kaydettiği ve Orhon yazıtlarındaki yoɣ'a karşılık gelen cenaze töreni terimini ele alır. Deltanın [ʤ] sesini gösterdiği görüşüne karşı çıkan bölüm, Moğolca denkliklerde korunan Ana Türkçe söz başı /d/'nin Hazarcada 8. yüzyılın başına kadar sürdüğü, dolayısıyla Hazar Türkçesinin hangi lehçe grubuna ait olursa olsun bu bakımdan çağdaşı Orhon Türkçesinden daha eskicil olduğu sonucuna varır.