Hunnic components in the Hungarian ethnogenesis

Bu bölüm, Hunların hangi olaylar zinciri yoluyla Macar etnik oluşum sürecine dâhil olmuş olabileceğini inceler. Macar gestaları ve kroniklerinden, özellikle Simon Kézai ve Anonymus'tan hareketle Mucizevi geyik söylencesinin Hun ve Türk geleneklerinde, bu arada Kafkasya'daki Balkarlardan derlenen bir destanda paralelleri bulunduğunu ve edebî bir topos sayılamayacağını savunur. Bálint Hóman'dan György Györffy ve Gyula Kristó'ya uzanan tartışmayı gözden geçirerek Árpád Hanedanlığı'nın Attila'yı ata olarak "seçmediğini", "üstlendiğini" ileri sürer: Kronik yazarları Attila'nın olumsuz özelliklerini gizlememiştir ve 13. yüzyılda hanedanlığın meşruiyeti "kutsal kralların soyu" kavramına dayanmaktadır. Ardından Menandros ve Agathias'ın Utigurlar ve Kutrigurlar hakkındaki verileri üzerinden kimlik biçimlerini ve özel adların işlevlerini tartışır; Gyula Moravcsik'in tespitinden yola çıkarak 528 civarındaki Kutrigur Hun kralı Muageris'in Megyer boyunun adını veren atası olduğunu ve bu adın daha sonra bütün halka geçtiğini önerir. Bizans kaynakları (Malalas, Theophylaktos Simokattes, Nikephoros) ile Frank yıllıkları ve belgeleri yardımıyla Avar Kağanlığı içinde ve sonrasında varlığını sürdüren "Hun" adlı toplulukların izini sürer: Var ve Hunni grupları, Kuber'le gelen Onogurlar, Wangarlar ve 9. yüzyıl Pannonia'sındaki Hristiyan "Hunlar". Sekel geleneğini Hóman ve Hakan Aydemir'in görüşleri bağlamında ele alır. Bölüm, Macar etnik oluşumunun doğrusal olmayan, çok yönlü bir süreç olduğu ve erken Orta Çağ'da bir Türk–Macar ağı olarak tanımlanabileceği sonucuna varır.